Afgelopen vrijdagavond 28 mei bleek Doris Yeung niet alleen festivaldirecteur van CinemAsia, maar ook filmmaker. In zaal 1 van het Ketelhuis beleefde haar film Motherland onder grote belangstelling zijn Nederlandse première.

Autobiografisch

“Thank you very much for staying!” is het eerste wat de oorspronkelijk in San Francisco opgegroeide Yeung de zaal in roept tijdens de Q&A achteraf.

Het verhaal van de film doet tijdens het kijken erg denken aan het verhaal van Yeung zelf. Ook hoofdpersonage Raffi Tang is geboren in San Francisco uit Chinees/Kantonese ouders, maar woont (net als Yeung) al een aantal jaar in het buitenland. Op een dag wordt ze gebeld door haar ex-vriendin met de mededeling dat haar moeder is vermoord. Ze vliegt meteen terug om zich na lange tijd weer in het wespennest genaamd ‘familie’ te begeven. Een familie waarin niks is wat het lijkt.

Maar hoe autobiografisch de film voor Yeung werkelijk is blijkt pas tijdens de Q&A. “Ook mijn moeder is vermoord,” bekent Yeung. “En ik wilde graag de verschillende fasen van rouw waar je op dat moment doorheen gaat laten zien.”

Yeung geeft toe voor haar eerste lange filmproject liever iets gedaan te hebben wat minder dichtbij haar stond. “Maar ik kon gewoon niks anders maken dan dit. Voor mij is het een instrument geweest om zowel mezelf als anderen die de film zien te helpen”

Haar familie in Hongkong nam het haar in ieder geval niet helemaal in dank af. “In die cultuur is het een big nono om je vuile was buiten te hangen.” En dan zijn sommige personages in de film ook nog eens heel duidelijk op hen gebaseerd. “Mijn tante kwam naar me toe met de opmerking: ‘Misschien had je een échte scriptschrijver in de arm moeten nemen.’” (Yeung schreef zelf het script.) 

Queer eye

Tot slot de vraag uit de zaal wie heeft besloten om de film in de gay&lesbian-sectie van het festival op te nemen. De homoseksualiteit van Raffi speelt namelijk slechts zijdelings een rol in het verhaal.

“Interessante vraag,” reageert Yeung, zelf programmeur van het festival. “Waar geen eenduidig antwoord op is. Vraag vijf verschillende programmeurs wat een LGBT-film is en hoe deze geprogrammeerd moet worden, en je krijgt vijf verschillende antwoorden.” Wat haar betreft hoeft een film in ieder geval geen homoseksueel onderwerp te hebben om in de queer section te belanden. “Als de regisseur homoseksueel is, is dat voor mij al genoeg. Het is dan toch met een queer eye geregisseerd.”

En dus hoort Yeungs eigen film op haar eigen festival volgens haar eigen criteria in de homosectie thuis. Want mocht haar seksuele voorkeur voor iedereen in de zaal nog niet duidelijk zijn: ook dát is autobiografisch.

Auteur: Marijn Klok