Een terugblik op Aziatische cinema

News

Het begin van dit nieuwe jaar is ook het begin van een nieuw decennium. Wat is een beter moment om terug te kijken op het afgelopen decennium? De twee hoofdprogrammeurs  van CinemAsia, Sietz van der Aa en Hugo Emmerzael, hebben beide een persoonlijke toplijst samengesteld van Aziatische films. Eerst gaan we genoemde personen kort introduceren en gaan daarna van hun lijstjes genieten met hun terugblik.

Sietz heeft een Master in Asian Studies aan de Universiteit van Leiden en schrijft over film. In 2015 kwam hij naar CinemAsia als filmprogrammeur en is nu hoofdprogrammeur.

Hugo is een filmjournalist en schrijft voor verschillende tijdschriften over films en trends in de filmwereld. Na verschillende jaren ervaring opgedaan te hebben als programmeur, is dit zijn eerste jaar als hoofdprogrammeur van de regio Zuidoost Azië.

De top van Sietz

*Soul Mate (China/Hong Kong, 2016). Fenomenaal debuut van regisseur Derek Tsang met de eveneens indrukwekkende Zhou Dongyu. Beide talenten zijn tegenwoordig onmisbaar voor de Chinese bioscopen. (CinemAsia On Tour 2017)

*The World of Us (Zuid-Korea, 2016). Mooie, universele film over het pesten van kinderen. Geweldige uitvoering van de 10-jaar oude hoofdrolspeler die zeker vele harten zal breken.

*Ilo Ilo (Singapore, 2013). Authentiek portret van een ontwrichte familie tijdens de crisis in Singapore in de jaren negentig. Realistisch, aandoenlijk en prachtig geschoten, is ‘Ilo Ilo’ een echte Singaporaanse  klassieker. (Anthony Chen, CinemAsia Jurylid 2019)

* Parasite (Zuid-Korea, 2019). Bong Joon-Ho combineert genres in deze instant klassieker die de hele wereld veroverde. Het is tevens de eerste Koreaanse film die een Palme d’or won.

De top van Hugo

*Right Now, Wrong then (Zuid-Korea, 2015). Sang-soo Hong is een van de meest productieve en significante stemmen in de huidige Zuid-Koreaanse cinema.  Deze film is een van zijn belangrijkste prestaties, een suggestief  verhaal van toevallige ontmoetingen, verteld op een gedurfde en ongelooflijk lonende manier.

* Mountains May Depart (China, 2015). De Chinese regisseur Jia Zhangke volgt het uitgestrekte wuxia geweld van A Touch of Sin (2013), een liefdesverhaal verteld in drie delen, dat centrale conflicten raakt van het leven in een 21-eeuwse geglobaliseerde samenleving. Het is een gedurfde film met veel verhalende afwijkingen, die nooit veel afdwalen van centrale thema’s als erbij horen, vervreemding en diaspora.

*Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives  (Thailand, 2010). Zeker een formatieve film voor veel ontluikende cinefielen die verliefd zijn geworden op de mysterieuze kwaliteiten van langzame cinema. Apichatpong Weerasethakul bewerkte een unieke en droomachtige wereld, die reflecteert over de dood en de tijd die voorbijgaat zoals geen andere film ooit gedaan heeft. Een verdiende winnaar van de Palme d’Or (2010) op het Cannes Film Festival.

* Stray Dogs (Taiwan, 2013).Taiwanese regisseur en kunstenaar dwaalt Tsai Ming-Liang verder af van het maken van conventionele films, waardoor herinneringen groeien van zijn meesterwerk uit 2013. Stray Dogs is een melancholische, maar uiterst niet sentimentele film die de kern raakt van de menselijke ervaring. Door een extreem realistische en toch droomachtige regie, visualiseert de film een angstaanjagend soort stasis voor de minder bedeelde burgers van Taipei.

* The Assassin (China, 2015). Vanwege het dichte plot en het ongrijpbare narratief was Hsiao-Hsien Hou’s langverwachte historische wuxia een teleurstelling voor velen. Voor degenen die verleid werden door de tastbare kwaliteit en poëtische denkbeelden, werd het een zeer kijkbare en ongelooflijk dwingende genrefilm, die met het verstrijken van de jaren steeds beter wordt.

Een ander artikel met een filmlijstje:

CinemAsia’s 7 Top Tips IFFR