Mag ik mij even voorstellen

Als jongste zoon van een moeder met ‘zwakke zenuwen’ en een Indo-vader, die in zijn hoofd nog leefde in de koloniale tijd in Indonesië, werd me geleerd: de oudste heeft altijd gelijk. Ik verlangde daardoor naar rechtvaardigheid.

Eerst maakte ik vanuit mijn achtergrond als journalist vooral  onderzoeksjournalistieke documentaires over onrecht, zoals ‘Seeds of Peace’. Dit is de ironische naam van een Israëlische nederzetting waar Palestijnen zonder arbeidsrechten te werk worden gesteld.

Zo leerde ik persoonlijke en verhalende portretten maken. Want ik realiseerde me dat met journalistieke feiten – ook al gaan ze over onrecht – je geen mensen raakt. En al helemaal niet mezelf. Zo maakte ik ‘Liever de Lucht in’ over de bewoners van de multiculturele Van Spijkstraat in Amsterdam-West. Bewoners, die ondanks al hun onderlinge verschillen één eigenschap met elkaar delen: het hebben van toekomstdromen. Deze docu is vertoond op het Nederlands Filmfestival.

Sindsdien doe ik veel aan ‘corporate storytelling’: videoproducties die de authentieke verhalen laten zien, die leven in elke organisatie of elk bedrijf. Geen verkoopverhalen, maar verhalen over de mens en zijn of haar worsteling of inzicht. Verhalen waarmee verbinding ontstaat met het publiek, dat iets van zijn eigen strijd daarin herkent.


Contact

Mijn website

Andre’s vlog


Mijn verwachtingen van CinemAsia FilmLAB